Sanat Kitabevi

Bir halı uzmanı olmayan beni, bu Tülü halılarına çeken şey neydi? Tek bir sözcükle yanıtlayayım: Yalınlık. Bir sanat yapıtında, bu nitelik, özellikle çağdaş sanatta, sanatsal sorunlara yanıt arayan, araştıran, aslolana varmak için tüm fazlalıklardan kurtulmasını bilen sanatçıların yapıtında kendini gösterir. Bir de ilkellerin sanatında. (Genel deyişe uyarak 'ilkel sanatlarda' demiyorum. Çünlü 'ilkel' ve 'gelişmiş' sanat kavramlarına inanmıyorum. Ancak ilkellerin sanatı vardır ki, bu sanatların hiç de ilkel olmadıklarını yirminci yüzyıl sanatı gösterdi bize.)
Yirminci yüzyıl sanatı, ondokuzuncu yüzyılın sonunda, doğa ile olan kavgasını, ya da hesaplaşmasını, gerçekte Cezanne ile noktalamıştı.
Yirminci yüzyıl sanatının doğa ile ilişkileri, ister istemez Cezanne sonrası ilişkilerdir.
Yirminci yüzyıl modern sanatçısının eğilimi, genelde, dünyayı yorumlamak değil, dünyayı zenginleştirmek, (dış) dünyaya katkıda bulunmaktır. Renkleri ve biçimleri bu amaçla kullanır. Dolayısıyle, somutlamayı değil, soyutlamayı seçmiştir. Bu, her zaman doğanın ya da dış dünyanın soyutlanması da değildir.Eğer deyiş yerindeyse, yoktan varedilmek istenen bir dünyadır. Sanatçı, dış - dünyaya sırtını dönerek yepyeni bir dünya yaratmak istemiştir. İçinde yaşadığımız dünyaya katılacak bir dünya.
Kuşkusuz bir el sanatçısından böylesi bir bilinç beklenemez. Yaratma sürecinde yorumlayacağı, çözümleyeceği bir dış dünya ile karşı karşıya değildir o. Olsa olsa kendinden öncekininbir devamıdır. Geleneğe bir ilmik daha atandır.
Ama Tülü ürünlerinde, garip bir ikilemle karşılaşıyoruz. Geleneksel Karapınar halısını dokuyan kişi, aynı zamanda Tülü'yü de dokumaktadır. Tülü'yü dokurken de, elinin altındaki boyaları, motifleri kullanmak istemiyor. Bunlara gereksinme duymuyor.
Tülü halılarını pazar için dokumadığı için mi?
Metin içerisinde çok sayıda renkli halı motifi.

Orijinal karton kapağında.