Sanat Kitabevi

UYUMA OYUNU
Güneşli bir gün. Beş kişiydik; bizim mahallenin temel kadrosu. Küçük arabamızla çıkmıştık kıra. Mahalle reisi ağabeyim... Emir vermiş; yatma-uyuma denemesine girişmiştik:
Gün batmak üzeredir. Günboyu koşup oynamanın yorgunluğuyla, serin toprak bizi beşiğinde sallıyor, gözlerimiz süzülüyor. Taklit gerçeğe köprü oluyor ve uyuma oyunu bizi oyuna getiriyor. Gerisi uyanınca anlaşılacak:
.........
İlk uyanan ben oluyorum: Altımda yaş toprağın, üstümden ay ışığının serinliği ile ürpertideyim. Kulaklarımda derenin lakırdısı:
Taşlardan dökülürken, gece-bülbülü gibi şakıyor. Derenin ninnisi kafilemizi de, kafile başımızı da almış büyüsüne; ay ışığına sergilemiş:
Ay ışığı yalıyor yüzleri suya veriyor. Su yıkıyor aya seriyor. Ay yalıyor, meltem tarıyor çocuk saçlarını; sarı-siyah saçlar savruluyor beyaz ışıkta... Benim göz ışınlarım sinyal veriyor sanki dimağlara:
Gerneşen uyanıyor, bozyara dayanıyor.
- Bu ne yahu, diye oğuşturuyor gözlerini kafile başımız?
- Uyumuş kalmaşız, yarı gece olmuş, ay doğmuş... diye özetliyoruz öykümüzü. Gözlerimiz birbirini kolluyor; bir şeyler anlatmak için. Ay ışığıyla karşılaşıyor, ay gölgesiyle karşılaşıyor... Bir birimizi tanımaya çalışıyoruz: Yerine koyamıyoruz zamanı, mekanı, insanı...
Yoramıyoruz yerli yerince olayı... Reis "kalk" emrini veriyor. Yar kenarındaki (makam) arabasını (okundan) kendisi çekip yürüyor...
- Mızmız etmeyin ulan; diye çıkışıyor, arkaya... (Arka kapaktan)

Türkiye Yazarlar Birliği '98 Hatıra Ödülü.

Orijinal karton kapağında.