Sanat Kitabevi

1. Cilt: Bir gün Tokyo etrafında dolaşmakta idim, ahbaptan biri tesadüf ederek "Şu Köyde bir Türk var, geçende sizinle görüşmeyi arzu ediyordu" dedi.

'Türk' kelimesini işittiğim gibi hemen bende bir memnuniyet hasıl oldu ki; tarif edemem, aylarca müslüman görmemişim. 'Nerede acaba?' diyerek adresini öğrendim. Hemen aramaya gittim. Tarif olduğu gibi buldum; Nippori isimli köyde Mikazki Kak -("güneş ile hilal" manasını ifade eder)- (adlı) eve geldim, genç bir Japon kızı karşıladı. Dedim ki:
- Burada bir Türk varmış?!
- Hayır Türk yoktur, Arab var.
Huve zevci (o benim eşim) diyerek Arapça ilave edince, ziyadesiyle taaccüp ettim: Japon kızı Arapça konuşur, eşi de Arap olur; (inanılır gibi değil)!..
- "Eşiniz nerdedir?" diye sordum.
- Buyurunuz şimdi gelir.

Derken bir odadan ihtiyarca bir Japon kadın çıktı: Selamun aleykum faddalü [buyurun] demesiyle ben de ayakkabılarımı çıkardım, içeri girdim. Duvarda bir fotoğraf; Mısır kahire subaylarından olduğunu görüyorum. Kızcağız Haza zevci (Bu benim eşim) dedi Hayret!.. (Arka kapaktan)

2. cilt:'Zemzem', olabilirki maden suyudur [minerals]. Fakat bizim itikadımızda mukaddes bir sudur.

Zemzem-i şerifi, hacılar, tenekeler ile alıp memleketlerine götürürler, vaktiyle ben de götürmüştüm, bu suyun şişede on iki sene kaldığı halde hiç değişmediğini ve bozulmadığını müşahade ettim.

Bir rivayet vardır ki: "Zemzem kaynamaz" derler; ben tecrübe ettim kaynadı, fakat kaynadıktan sonra yemeği çok fena oldu; çay yapıp içecek oldum, daha fean oldu; şeker de koydum büsbütün fena oldu, korktum edebimi takındım, bilhare kaynamış [Zemzem] suyu ile yıkandım ve (Zemzem suyu ile yaptığım) çayı (ise) gömdüm, belki edeb sınırımı aşmışımdır diye pişmanlık duydum. (Arka kapaktan)

Orijinal karton kapaklarında ve karton mahfazasında.